Menu
CONTACT US : +(66) 2028-2222

ฐานันดร์ แก้ววิริยะกิจกูล: “เจอกันที่ยิมฯ 7” มิตรภาพหลังแป้นบาสฯ ธรรมศาสตร์

24 | December | 2019   15:29 น.

“ช่วงแรกที่มาเล่นแค่อยากมาออกกำลังกายสนุก ๆ แต่ว่าพอได้ลองเล่นเรื่อย ๆ ผมก็ได้มาเจอเพื่อน เจอพี่เจอน้อง บาสฯ เป็นกีฬาที่เล่นคนเดียวไม่ได้นะพี่ มันต้องรวมกลุ่มเล่นกันเป็นทีม ผมเลยได้รู้จักคนใหม่ ๆ ทุกครั้งที่ผมมาที่นี่ครับ” - “จุ้ย” ฐานันดร์ แก้ววิริยะกิจกูล นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

“เลิกเรียนมาวัดกันหลังยิมฯ 7 วัดกันแบบตัวต่อตัว” ประโยคนี้ไม่ได้ชวนกันไปวิวาทที่ไหน แต่ชวนมาเล่นบาสเกตบอลกัน

ในช่วงหลังเลิกเรียนบริเวณโดยรอบอาคารยิม 7 จะเป็นพื้นที่ลานกีฬาของชาวธรรมศาสตร์ที่ สํานักงานบริหารทรัพย์สินและกีฬา ธรรมศาสตร์ดูแลอยู่ โดยเฉพาะกีฬาแบบเท่ ๆ อย่างบาสเกตบอลที่ทุกคนสามารถเข้ามาเล่นได้ถึง 6 สนาม มีสนามแบบแป้นคู่ซึ่งใช้เล่นบาสฯ แบบทั่วไปทีมละ 5 คน อยู่ 4 สนาม คือ สนามหลังยิม 1 สนาม สนามข้างยิม 1 สนาม และสนามบนยิม 2 สนาม และยังมีสนามแบบแป้นเดี่ยวอีก 2 สนาม ซึ่งเป็นสนามที่เอาไว้แข่งบาสแบบคูล ๆ แนว Street Basketball นั่นเอง คนส่วนใหญ่ที่ไปเล่นสนามนี้จะเรียกว่า “สนามกรง” หรือ “สนาม3x3”  เพราะการเล่นในสนามนี้จะเล่นกันแค่ทีมละ 3 คน และเป็นสนามที่มีรั้วกั้นอีกด้วย

ไม่ว่าจะหลังเลิกเรียน หลังสอบเสร็จ หรือแม้แต่ก่อนสอบ กีฬาบาสเกตบอลในสายตาของ “จุ้ย” ฐานันดร์ แก้ววิริยะกิจกูล ก็ยังคงเป็น “ยาวิเศษ” สำหรับเขาเสมอ จุ้ยเริ่มต้นแนะนำตัวเองผ่านประสบการณ์การเล่นบาสเกตบอลมาตั้งแต่ตอนมัธยม จนสามารถยื่น Portfolio เข้าศึกษาต่อที่คณะสหเวชศาสตร์ที่ธรรมศาสตร์ได้ และการเล่นบาสฯ สำหรับเขาในทุกวันนี้กลับยิ่งทำให้เขายิ้มได้และมีความสุขเสมอ

“ผมกับเพื่อนนัดกันมาเล่นที่นี่เกือบทุกวันหลังเลิกเรียน แถมปิดเทอมก็มาเล่นตลอดนะครับ” จุ้ยเล่าให้ฟังว่าเขาจะนัดรวมกลุ่มกับเพื่อนมาเล่นบาสที่ยิม 7 ในช่วงประมาณห้าโมงเย็นจนถึงสามทุ่มของทุกวัน ซึ่งเขาบอกว่าสนามที่นี่ค่อนข้างได้มาตรฐาน มีไฟสปอตไลท์เปิดถึงสามทุ่ม และยังมีลูกบาสให้ยืมได้ฟรีอีกด้วย เพียงแค่เอาบัตรนักศึกษาไปแลกไว้ 

“การรู้จักผู้คนใหม่ ๆ” คือสิ่งที่จุ้ยเน้นย้ำว่าเป็นเสน่ห์ของการเล่นบาสที่ธรรมศาสตร์ เพราะที่นี่เปิดกว้างสำหรับทุกคน และบาสเกตบอลยังเป็นกีฬาที่เล่นคนเดียวไม่ได้ ต้องมีการแบ่งกลุ่มแล้วเล่นเป็นทีม วันไหนเพื่อนในกลุ่มมาไม่ครบ ก็จะเกิดการชักชวนน้อง ๆ หรือพี่ ๆ ในสนามมาเล่นด้วยกันเป็นทีม จนทุกคนในสนามต่างรู้จักกันหมด ไม่ว่าจะต่างคณะ ต่างวัย หรือต่างอาชีพ เราก็ฟอร์มทีมเล่นด้วยกันในสนามเป็น Community เดียวกันมาโดยตลอด บรรยากาศสนามโดยรอบยิม 7 จึงมีทั้งนักศึกษาแลกเปลี่ยนต่างชาติ นักเรียนมัธยม และพี่ ๆ เจ้าหน้าที่มหาลัย ที่จุ้ยและเพื่อน ๆ ของเขาแทบจะรู้จักทุกคนในสนามผ่านการเล่นบาสในทุก ๆ วัน

“มีพี่ 2 คนที่พวกผมเรียกเค้าว่า ‘ลุง’ เค้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่มหาลัย ผมว่าเค้าชอบการออกกำลังกาย เค้าเลยมาเล่นกับพวกผมตลอด” จุ้ยเล่าให้ฟังถึงเพื่อนร่วมทีมของเขาราวกับว่าเป็นคนสนิทคุ้นเคยกันอย่างมาก ถึงขึ้นที่เขาบอกว่า “ที่สนามบาสยิม 7 ผมมีเพื่อนและมีครอบครัวบาสที่นี่” และเขาเล่าต่อว่าพอเราเล่นบาสเสร็จกันราว ๆ สามทุ่ม ก็จะชวนกันไปกินข้าวเย็นด้วยกันตลอด จนสัมผัสได้ว่าการเล่นบาสในสายตาของจุ้ยกลับไม่ใช่แค่การออกกำลังกาย หากแต่เป็นการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในสังคมนักบาสที่เขา “ใจกว้าง” อยากรู้จักและเข้าหาทุกคนผ่านกีฬาบาสเกตบอล

“ใครอยู่แถวนี้ก็แวะมาเล่นได้นะครับ เล่นบาสไม่ได้เล่นยากอะไร อยากชวนมาเล่นขำ ๆ ด้วยกัน รอเจอเพื่อนใหม่แวะมาออกกำลังกายด้วยกันได้ที่ยิม 7 นะครับ”

เรื่อง : เศวตโชติ  วิชาชัย