Menu
CONTACT US : +(66) 2028-2222

ศุภณัฐฐา ทรัพย์สำรวย: ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สอนให้ฉัน “รักการปั่นจักรยาน”

29 | November | 2019   09:58 น.

ศุภณัฐฐา ทรัพย์สำรวย: ฉันรักธรรมศาสตร์ เพราะธรรมศาสตร์สอนให้ฉัน “รักการปั่นจักรยาน”

.

“เรารู้สึกว่าการขี่จักรยานมันเป็นการผจญภัยอย่างหนึ่งนะ เพราะเราจะได้ปั่นซอกแซกไปตามพื้นที่ในมหาวิทยาลัย ได้เจอผู้คนและสถานที่เรายังไม่รู้จักมาก่อน” - “เฟิร์ส” ศุภณัฐฐา ทรัพย์สำรวย นักศึกษาคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ธรรมศาสตร์ รังสิต - “Bicycle Campus” มหาวิทยาลัยที่มีทางจักรยานกว่า 14 กิโลเมตร  

.

พื้นที่กว่า 1,757 ไร่ นักศึกษารวมกว่า 30,000 คน ทำให้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีการออกแบบการคมนาคมสัญจรภายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต บนพื้นฐานของ “การอยู่ร่วมกันอย่างยั่งยืน” ด้วยการส่งเสริมให้นักศึกษาหันมาใช้จักรยาน และสร้างเส้นทางจักรยานให้สะดวกและครอบคลุมทั่วทั้งมหาวิทยาลัยถึง 6 เส้นทางด้วยกัน เช่นเส้นทางจักรยานสายที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งคือเส้นจากหอในโซน C - อาคาร D-Luxx - เลียบบริเวณหอพระ จนมาเชื่อมถึงด้านหน้าของหอสมุดป๋วย อึ้งภากรณ์ไปยังอาคาร SC

ในปัจจุบันธรรมศาสตร์กำลังมีโครงการจักรยานคู่ใจ (Exploring bike) เป็นโครงการที่นำจักรยานสภาพดีมาแจกให้นักศึกษาหอในสามารถนำไปใช้ได้ตลอดทั้งเทอม แต่ต้องนำกลับมา Renew ทุกเทอม และมีการเช็คสภาพจักรยานรายเทอมให้ฟรี ซึ่งโครงการนี้มีความตั้งใจที่อยากจะส่งเสริมให้นักศึกษาใช้จักรยานมากขึ้น เพื่อประโยชน์ของนักศึกษาในฐานะ “ผู้รับ” และสร้างความสุขแก่ธรรมศาสตร์ในฐานะ “ผู้ให้”

บรรยากาศที่ร่มรื่นและสภาพแวดล้อมที่เอื้อให้เกิดการใช้จักรยานในรั้วมหาวิทยาลัยจึงทำให้เราได้พบกับ “เฟิร์ส”ศุภณัฐฐา อดีตนักศึกษาแลกเปลี่ยนคู่สัญญาจากคณะรัฐศาสตร์และมหาวิทยาลัยเมจิของญี่ปุ่น ที่อยากมาร่วมแชร์ประสบการณ์การปั่นจักรยานในพื้นที่ 2 มหาวิทยาลัยที่เธอไปแลกเปลี่ยนมา

“เพราะตอนที่ไปอยู่ญี่ปุ่นเรารู้สึกว่าคนกับจักรยานมันอยู่ด้วยกันได้ เพราะมันเป็น Common sense อย่างหนึ่ง เช่นพอเวลาปั่นจักรยานมาแล้วก็หลบทางให้กัน แถมเวลาเราเครียด ๆ พอได้ปั่นจักรยานในบรรยากาศดี ๆ มันจะช่วยให้เราคลายเครียดได้ ที่แน่ ๆ คือมีของแถมคือการได้ออกกำลังกาย” ช่วงเวลากว่า 10 เดือนที่เฟิร์สได้ไปแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยเมจิ เธอเล่าว่าการใช้จักรยานของคนญี่ปุ่นได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะการส่งเสริมให้เด็กญี่ปุ่นปั่นจักรยานไปโรงเรียน และภาครัฐญี่ปุ่นพยายามออกแบบถนนพร้อมการสร้างเลนจักรยานไปในตัว เพื่อสร้างความรู้สึกปลอดภัยให้กับประชาชนและส่งเสริมกลไกการเรียนรู้ที่จะใช้พื้นที่สาธารณะของคนญี่ปุ่น

เฟิร์สเล่าต่อว่า เธอเห็นด้วยที่ธรรมศาสตร์ให้ความสำคัญกับการใช้จักรยานและปลูกฝังการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกันระหว่างทางคนเดินและทางจักรยาน สิ่งที่ธรรมศาสตร์เหมือนกับที่ญี่ปุ่นมาก ๆ คือเรื่องของการออกแบบเส้นทางการปั่นจักรยานให้เหมาะแก่การจราจรภายในรั้วมหาวิทยาลัย เพื่อลดการใช้ยานพาหนะส่วนตัว แก้ปัญหารถติด และทำให้เกิดกิจกรรมทางสังคมผ่านการปั่นจักรยานร่วมกันในแต่ละวัน รวมทั้งการมีสภาพแวดล้อมที่ร่มรื่น มีต้นไม้รายทาง ก็ทำให้เกิดบรรยากาศผ่อนคลายในทุกครั้งที่เราได้ปั่นจักรยานทั้งที่ญี่ปุ่นและที่ธรรมศาสตร์มาก

การปั่นจักรยานสำหรับเฟิร์สถือเป็นเรื่องง่ายและไม่ต้องลงทุนอะไรเลย ขอเพียงแค่มีจักรยานคันเดียวที่เหมาะกับเราก็พอ ซึ่งเฟิร์สเล่าว่าเธอเพิ่งจะปั่นจักรยานเป็นตอนอายุ 12 เพราะก่อนหน้านี้เธอเป็นคนไม่ค่อยกล้าทำอะไรเสี่ยง ๆ และกลัวการเกิดอุบัติเหตุมาก แต่แล้วเมื่อเธอได้เริ่มปั่นจักรยานเธอกลับพบว่าจักรยานให้อิสระกับตัวเองมาก เพราะเธอสามารถไปไหนก็ได้โดยที่ไม่มีใครห้าม การได้ปั่นจักรยานในช่วงชีวิตการเป็นนักศึกษาป.ตรีที่ธรรมศาสตร์จึงทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ “กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง” และจักรยานในสายตาของเฟิร์สได้กลายเป็นพาหนะเชื่อมความทรงจำระหว่าง “ตัวเธอ” กับคำตอบว่าเหตุใด “ฉันจึงรักธรรมศาสตร์”

“ทางเลือกในวิถีชีวิตของคนร่วมสมัย” คือสิ่งสุดท้ายที่เฟิร์สอยากฝากให้ทุกคนนึกถึงจักรยาน เพราะสำหรับเธอแล้ว เธอไม่ได้มองจักรยานเป็นเพียง “รถถีบ 2 ล้อ” หากแต่จักรยานเป็นแนวทางในการส่งเสริมการอยู่ร่วมกันในสังคมธรรมศาสตร์ 

ปั่นเพื่อเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน

เรื่อง : เศวตโชติ วิชาชัย